"Ik ben trouw aan mezelf en leef daardoor steeds moeitelozer."

De worsteling om een goed leven te hebben is ontstaan vanuit je aangeleerde patronen, overtuigingen en conditionering. Wil jij daarvan loskomen en gaan leven zoals dat voor jou klopt? Vanuit jouw persoonlijke waarden, selfcare, mindfulness en zingeving? Start dan met de gratis introductiecursus en laat je meenemen op de reis naar een zorgelozer en moeitelozer leven. 

WOW !

André, ik ben onder de indruk...

Dit is zo goed doorwrocht, overzichtelijk en praktisch, en tegelijk ook heel diep. Niets tegenin te brengen.

Chapeau!

Ik voel een boek aankomen ;- )

Echt.. niet makkelijk om deze materie zo precies te ontleden. Maar dit is wat het is. Hier kan werkelijk iedereen zijn voordeel mee doen.

En hoe eerder, hoe beter (Middelbare school?).

Ware levenskunst.

En dan niet de vaak bejubelde zogenaamde ''bourgondische'' way of life, maar echte vrede en vreugde -die niet afhangt van externe prikkels en kortstondige genoegens zoals (te)veel eten, drinken, consumeren etc..

Nice! Dank hiervoor.

En ja, ik ben er dagelijks mee bezig. Voor mij is de fase aangebroken dat ik echt doorvoel waar ''het'' hier om gaat en ik ben supergemotiveerd!!

Fijne dag allemaal,

Liefs,

Simone, 59 jaar

Kijk in het trainingsaanbod naar de gratis training "Ik ben trouw aan mezelf!". Met deze gratis training kun je leren hoe je vanuit je waarden een moeitelozer en zorgelozer leven kunt creëren. Met vreugde en zingeving als resultaat.

Klik bovenin op 'trainingen' en start meteen met de gratis training.

Als ik te streng ben tegen mezelf dan: 

Leg ik mezelf beperkingen op.

Geniet ik niet ten volle van het moment.

Leg ik de lat te hoog.

Lach ik te weinig.

Ben ik te serieus.

Zie ik de lol niet.

Ben ik veel tijd kwijt aan het goed doen.

Ben ik onaardig.

Ben ik kort aangebonden.

Moet ik nog van alles doen voor ik iets leuks mag/ kan doen.

Moet ik eerst van alles afmaken.

Voel me verantwoordelijk.

Word ik er ook wel boos van.

Kost me energie.

Geeft strakke kaken.

Geeft me een ‘streng’ of wat hard uiterlijk.

Kan ik wat pinnig overkomen.

Ben ik nog vaak aan het werk als anderen met leuke dingen bezig zijn.

Geeft me aanleiding om ergens niet aan deel te nemen om eerst nog iets anders te doen.

Dan maak ik mezelf een slachtoffer.

Dan voel ik me het werkpaard.

Dan word ik boos en verdrietig en laat me maar.

Het werk is wel af.

Het is goed gedaan, dat geeft een fijn gevoel.


Als ik liefdevol en warm tegen mezelf ben: 

Dan stroomt mijn energie.

Dan word ik blij.

Dan straal ik.

Dan krijg ik zachte ogen.

Dan voel ik me warm.

Dan leg ik mezelf in de watten.

Dan ben ik verbonden.

Dan voel ik me rustig.

Dan heb ik tijd.

Dan ben ik een en al oor.

Dan ben ik makkelijker.

Dan is mijn boosheid voor een groot gedeelte weg.

Geeft het me lucht.

Geeft ontspanning en voel me relaxt.

Ben ik liever.

Kan ik veel meer met een korreltje zout nemen.

Dan komt er een glimlach op mijn lippen.

Dan lach ik veel meer.


Het wordt me steeds duidelijker wat mijn koers is en hoe ik trouw kan zijn aan mezelf.


Barbara, 58 jaar


Kijk in het trainingsaanbod naar de gratis training "Ik ben trouw aan mezelf!". Met deze gratis training kun je leren hoe je vanuit je waarden een moeitelozer en zorgelozer leven kunt creëren. Met vreugde en zingeving als resultaat.

Klik bovenin op 'trainingen' en start meteen met de gratis training.

De worsteling

Ik zal eerst iets meer achtergrond geven waar de worsteling vandaan komt. Twee jaar geleden heb ik de beslissing gemaakt om te gaan werken en het studentenleven langzaam gedag te zeggen. Ik had als idee om nog een jaartje lid te blijven en af en toe nog naar een feestje te gaan wanneer ik zin had. Ik was pas 22 dus het was vroeg om deze keuze te maken. Ik zat in de jaren ervoor er flink in en dat was leuk, maar toen het in mijn leven wat lastiger werd (scheiding van ouders en relatie die uit ging), merkte ik dat ik zo ontzettend weinig steun had aan mijn "vrienden", dat ik eigenlijk helemaal klaar was met het leven en die mensen daar. Vandaar dat de keuze om te gaan werken zo goed uit kwam.


Toen kwam Corona, meer dan een jaar met weinig feesten en juist ook een jaar waarin we met kleine groepen waren en er dus ruimte te was om écht met elkaar te praten in plaats van alleen samen bier te drinken. Dit heeft me enigszins dichter bij mijn "vrienden" gebracht en ik kan ook zeggen dat sommige van die mensen nu ook daadwerkelijk vrienden zijn. Gepaard met het jaar zonder feesten en grote groepen mensen, waren de oppervlakkige gesprekken en de gezelligheid van de grote feesten ook afwezig, dit vond ik in het begin helemaal niet erg want dat was immers de reden dat ik in eerste instantie klaar was met dat leven.


Nu het feestleven weer op gang komt, merk ik dat ik júist behoefte heb aan die oppervlakkigheid en die gezelligheid van die borrels en het zorgeloze leven, en dat ik merk hoe onbelangrijk ik werk op dit moment vindt. Hierbij komt ook het gevoel kijken dat ik steeds wat meer aan het afvragen ben of het werk wat ik doe op dit moment wel écht is wat ik wil, maar dat is weer een hele andere kwestie.


Het dilemma wat ik nu met mezelf heb is als volgt; twee keer per week ongeveer zijn er feestjes waarvan ik weet dat als ik erheen ga, dat dit consequenties gaat hebben op hoe ik me voel (ik ben dan namelijk moe, minder zin in de dingen waarvan ik weet dat ze me blij maken, en ik merk dat ik ook wat onzekerder word over dingen die ik zeg). Ook staat dit het persoonlijke proces in de weg waar ik de laatste tijd mee bezig ben. Door de vermoeidheid en het futloos zijn, kan ik het ook niet opbrengen om met mijn proces bezig te zijn, ondanks dat ik weet dat ik daar op lange termijn veel plezier van kan hebben.


Het dilemma is dus in het kort "ik wil voor het korte termijn plezier kiezen terwijl ik heel bewust ben van het feit dat dit mijn lange termijn proces in de weg staat", en daarbij komt naast het in de weg zitten van het lange termijn proces ook nog eens kijken dat ik me in general niet zo prettig voel over de dag en vaak moe ben. De rust inbouwen die ik eigenlijk nodig heb om écht goed in mijn vel te zitten, staat haaks op het plezier wat ik ook wil beleven.


Dit korte termijn plezier komt gepaard met het feit dat het tijdelijk is. In de vakantie stopt dit sowieso eventjes en vanaf oktober word ik lid af bij het dispuut en zijn de feestjes veel minder tot geen optie meer. Dat is deels ook de reden waarom ik zo sterk voel dat ik het er nu nog even van moet nemen (het gevoel "het is nu of nooit"). Natuurlijk zal ik na oktober ook nog wel eens een feestje hebben, maar die ouderwetse gezellige feestjes op doordeweekse avonden zijn dan geen optie meer. Ik ben me daarom ook bewust van mijn keuze en ik kan ook zeggen dat ik achter mijn keuze sta om het nog even van dit "feestleven" te nemen, wat ten koste gaat van bovengenoemd.


Het volgende wat ik lastig vind, is 'de fanclub'. Omdat ik zo jong ben, zijn er in mijn omgeving weinig mensen die dit begrijpen en mij hierin kunnen ondersteunen. Het voelt als een proces wat vrij eenzaam aanvoelt, en daardoor vind ik het ook moeilijk om hiermee bezig te zijn. Zeker omdat het een confronterend proces is.


Het laatste puntje wat door mijn hoofd gaat en waar ik de laatste tijd wel steeds vaker over aan het nadenken ben is mijn werk. Ik heb het al tijdens een eerdere sessie genoemd, maar ik begin me steeds meer af te vragen of het werk wat ik nu doe wel écht is waar ik blij van word. Ik zit 40 uur per week achter mijn laptop, is dit wel waar ik gelukkig van word? De idee dat dit het wellicht niet is en dat ik geen enkel idee heb bij wat dan wél bij me past, vind ik beangstigend. Zeker omdat ik de mensen bij mijn bedrijf allemaal heel fijn vind en ik heel erg de ruimte heb voor persoonlijke ontwikkeling als wel dat ik zelf aan kan dragen hoe ik mijn werk graag in zou willen vullen, vind ik het erg moeilijk om te bedenken dat dit het wellicht toch niet is voor mij.


Het laatste ding waar ik de laatste tijd erg mee zit gaat meer over hoe ik over mezelf denk. Ik ben heel erg op zoek naar waar ik goed in ben en wat mijn passie is. Mensen om mij heen, bijvoorbeeld mijn huisgenoot, heeft een ontzettende passie voor fotograferen. Hij kan alles vertellen over hoe camera's werken en hij weet er alles van. Verder heeft hij een grote algemene kennis en weet ie van veel dingen iets. Als ik naar mezelf kijk, ben ik zoekende naar waar mijn passie ligt. Er is niet echt iets waar ik veel vanaf weet waar ik een passie voor heb. Dat is iets wat ik al lange tijd erg lastig vind. Het voelt een beetje alsof ik op dat gebied nog iets mis ofzo.


Het schrijven van deze mail voelt zowel als een opluchting, als wel een confrontatie. Wat ik in de laatste alinea schrijf is iets waar ik eigenlijk al meerdere jaren in meer of mindere mate mee aan het struggelen ben en ik kom er niet echt mee vooruit.


Bedankt voor jullie suggestie om het nu gelijk te typen, dat heeft heel erg geholpen. Sowieso bedankt voor al jullie steun, het voelt heel erg prettig zo in deze groep!


Fijne week gewenst allemaal en tot volgende week!


Groetjes,

Thomas, 24 jaar

Kijk in het trainingsaanbod naar de gratis training "Ik ben trouw aan mezelf!". Met deze gratis training kun je leren hoe je vanuit je waarden een moeitelozer en zorgelozer leven kunt creëren. Met vreugde en zingeving als resultaat.

Klik bovenin op 'trainingen' en start meteen met de gratis training.

>